Recenzje
--------------------------------------------------------------------------

Dla artysty warsztat jest językiem sztuki, niezbędnym narzędziem kreacji. Poszukiwanie środków artystycznych w metodzie warsztatowej i w samej naturze tworzywa wyznacza drogę eksperymentom, które często prowadzą do inspirujących odkryć.
Idea ta przyświeca Katarzynie Koczyńskiej - Kielan, która prowadzi rodzaj dialogu z tworzywem by zdobyty arsenał środków wykorzystać w kreacji artystycznej. Drobiazgowa analiza tej twórczości pozwala prześledzić drogę od eksperymentu do rezultatu. Cykle form   "Otoczone Cieniem", " Których Nie Było", prezentują bogaty warsztat na wskroś autorski. Pewne specyficzne cechy tych kompozycji pochodzą z toczenia masy w stanie plastycznym, inne zaś mogły powstać przez reliefowanie w ruchu obrotowym powierzchni nieco już podsuszonej - ostre narzędzie pozostawiło na brzegach reliefu drobne strużyny - naturalny ślad pracy. Nadłamany brzeg płata gliny ukazuje ziarnistość tworzywa a gładka powierzchnia   rejestruje  każde dotknięcie i utrwala je na zawsze. Celowo z rozwagą stosuje artystka różne metody warsztatowe.( .) Wykreowane przy pomocy wszystkich autorskich środków warsztatowych prace odznaczają się wyjątkową urodą plastyczną i niosą czytelny przekaz pojęciowy na temat kruchości istnienia w ciągłym procesie przemijania. ( .)

Prof. Krystyna Cybińska, ASP Wrocław, fragment recenzji, 2006 r.           

--------------------------------------------------------------------------

( . ) " Na linii horyzontu" to kompozycja zaskakująca i jakby wykraczająca poza ramy dotychczasowych doświadczeń Artystki. Jest to niezwykle ekspresyjna rzeźba przedstawiająca dramat zachodu słońca pośród jakiejś burzy. Patrzącemu  na tę scenę przychodzi na myśl fragment poematu Słowackiego " Słońce krwawo zachodzi, z nim reszta nadziei." ( . )

( . ) Jest rzeczą zadziwiającą jak łatwo Katarzyna Koczyńska - Kielan przechodzi od żywiołowego traktowania rzeźby " Na linii horyzontu" do w pełni opanowanego, wręcz wyrafinowanego kształtowania bryły w kompozycji " Księżycowa tarcza" . O ile  w tej pierwszej jest wiele z improwizacji, dopuszczenia do głosu żywiołu tworzywa, pozostawiania jego naturalnej struktury, to w drugiej każdy szczegół jest przemyślany i własnoręcznie dopracowany. Również kolorystyka kojarząca się z nocą i chłodem księżyca jest w tej pracy dobrze przemyślana.( . )

( . ) W cyklach " Otoczone cieniem" oraz "Uchwycone" Katarzyna Koczyńska - Kielan stosuje podobne środki artystyczne. Kompozycje te składają się z toczonego na kole walca o masywnej, dwuwarstwowej ściance oraz doklejanych do niego elementów wykrojonych ze ścianek innego naczynia. Wywołują one wrażenie jakby   echa ścianki, do której przylegają. Podobna technika Autorka posłużyła się w pracach z cyklu " Katedry". W mojej opinii środki artystyczne, jakich   Katarzyna Koczyńska - Kielan, przed kilkoma laty, użyła przy tworzeniu tych cykli prac, były czymś nowym i odkrywczym.( . )
W innym cyklu prac zatytułowanych " Których Nie Było" w pełni zaufała możliwościom, jakie stwarza koło garncarskie. Tak proste środki, jak okrągłość naczynia, skontrastowanie płaszczyzn gładkich ze żłobkowanymi, prostokątnego wylewu z okrągłą, górną ścianką, oraz wyszukane wzajemne proporcje tych elementów, wystarczyły dla stworzenia przedmiotów przykuwających wzrok wrażliwego odbiorcy. Dodatkowo lapidarna dekoracja malarska podkreśla statykę i prostotę tych naczyń.
" Kręgi czasu" to cykl obiektów niezwykle frapujących wyobraźnię widza. Mówią one wiele o świeżości myślenia plastycznego ich Twórczyni, o zdolności oderwania się od otaczających nas kanonów i schematów myślowych. Wywołują one wrażenie, jakby były tworem jakiegoś żywiołu a Artystka jedynie zaklęła je w bezruchu i urokliwym ceramicznym tworzywie.

Prof. Henryk Lula, ASP Gdańsk, fragment recenzji, 2006 r.

--------------------------------------------------------------------------

( . ) Dzisiaj w sztuce zniknęły wszelkie kanony, trwa pogoń za nowymi oryginalnymi rozwiązaniami, które najczęściej kończą się niepowodzeniem. Nastąpił zalew banalnych i powierzchownych obiektów i działań, które nastawione są na prowokację i poszukiwanie medialnego rozgłosu.
Katarzyna Koczyńska - Kielan ma świadomość, że sztuka współczesna zawsze powinna sięgać głęboko do korzeni, a przynajmniej nie zapominać o fundamentalnych wartościach. Przywołała do życia prawie zapomnianą ideę koła garncarskiego.
Oczywiście garncarstwo tkwiło w świadomości twórców ludowych w szczątkowej formie, ale profesjonalne podejście i wprowadzenie w dydaktykę w Katedrze Ceramiki Wrocławskiej ASP to już inny gatunkowy ciężar.
Warto przytoczyć tu Jej słowa:" Naturalność z jaką powstaje naczynie na kole garncarskim, jego symetria, obrót wokół osi, który tworzy wnętrze i zewnętrze formy wydają mi się czymś bardzo ważnym nie tylko w trakcie procesu powstawania ale także dla zrozumienia jego istoty."( . )
Katarzyna Koczyńska - Kielan twierdzi, że zdominowało to również jej myślenie o ceramice. Poczynając od roku 1993 zaczyna tworzyć prace wykonane w oparciu o koło garncarskie. Pracuje również nad obiektami, które nie są wykonane przy pomocy technik garncarskich.( . )
Powstała w 2001 roku rzeźba ceramiczna " Księżycowa tarcza" to interesująca propozycja rzeźbiarska. Przewija się tu również motyw koła ciekawie barwiony, gdzie spotykają się różne materiały jak glina, szkło i granit. Materiały te pełnią nie tylko funkcję dekoracyjną, ale wzmagają ekspresję i nastrój tego obiektu.
Warto również zwrócić uwagę na cykl prac " Zatrzymane w ruchu" wykonany z gliny szamotowej barwionej z użyciem angob. Bardzo śmiało budowane kompozycje wokół własnej osi. Ostra faktura staje się prawie reliefem, dramaturgia jest spowodowana głębokimi szczelinami i rwanymi krawędziami, które bardzo zręcznie kreuje autorka. Mamy poczucie, że wnętrze formy do którego jesteśmy wciągani kryje swoją tajemnicę.( . )

Prof. Adam Myjak, ASP Warszawa, fragment recenzji, 2006 r.

--------------------------------------------------------------------------

"W koło na kole"

Merytoryczny i praktyczny kierunek rozważań doprowadził do wytyczenia założeń realizowanych przez pracownię profesor Katarzyny Koczyńskiej-Kielan. Zadania stawiane przed studentami mają umożliwić im poznanie właściwości gliny i techniki oraz wydobyć z przestrzeni umysłu podstawowe elementy kompozycji. Z tych założeń tez artystycznych rozwija się twórcza koncepcja artystycznej filozofii drogi. Artystka dokonała translacji myślenia o ceramice lepionej na ceramikę toczoną, a następnie zorientowała swoje doświadczenie ku kategoriom rzeźbiarskim. Podejście do techniki, tworzywa i procesu twórczego wyznaczyło punkt odniesienia dla profilu pracowni i wytyczanych własnych zadań. Widać to wyraźnie kiedy prześledzimy rozwój stylistyki prac artystki. Stosując różne techniki kształtowania tworzy wyłącznie unikatowe formy ceramiczne, a posługując się nie tylko techniką toczenia na kole garncarskim, prace o cechach form toczonych. Rozwiązuje problemy wywodzące się z form naczyniowych. Obrót wokół własnej osi i symetria stanowią punkt wyjścia dla rozważań. Nawiązując do antycznej klasyki naczynia, następne cykle prac - w tym "Zatrzymane w ruchu" - sięgają lekcji abstrakcji inspirowanej podstawowymi pytaniami stawianymi przez człowieka. Otrzymany efekt wzmacnia kruszenie pogrubionych ścianek form, powstałe w wyniku rolowania płatów gliny i ich modelunku. Prace Katarzyny Koczyńskiej-Kielan nawiązują do formy koła. Gdy doszukamy się paraleli warsztatowej otrzymamy prawie symbol. Reliefowanie powierzchni ukazuje struktury gliny, a nakładane szkliwa wrażliwie wyrażają właściwości zewnętrznych i wewnętrznych warstw tworzywa. Rzeźby zatoczyły koło w symbolice idei i warsztacie. W ekspozycji.

Zofia Chmielewska, 2007